8 zachowań rodziców, które przeszkadzają dzieciakom w osiągnięciu sukcesu

0 Flares Twitter 0 Facebook 0 0 Flares ×

rys. Karolina Czerwińska- Ilustratiks

rys. Karolina Czerwińska- Ilustratiks

Każdy normalny rodzic chce dla swojego dziecka jak najlepiej, marzy o tym,  by miało szczęśliwe życie i osiągało sukcesy – w dowolnie wybranej dziedzinie. Rodzice wspierają swoje latorośle, inwestują w ich rozwój i doskonalenie potencjały, kibicują im i dopingują, ale czasami, niechcący i nieświadomie, swoim zachowaniem oddalają dzieciaki od sukcesu.

Nie chodzi tutaj o zaniedbywanie, przemoc, patologiczne zachowania – niejednokrotnie wychowanie w takim środowisku nie było przeszkodą dla osiągnięcia sukcesu w późniejszym życiu, choć z pewnością zadania nie ułatwiało. Zdarza się, że rodzice pełni troski, zaangażowani, z dobrymi intencjami popełniają błędy, które utrudniają dzieciom osiągnięcie celu, stanięcie na najwyższym stopniu podium i pełne rozwinięcie skrzydeł. Któż z nas nie popełnia błędów, wszak wszyscy jesteśmy tylko ludźmi! Zawsze jednak warto zdawać sobie z nich sprawę, by wykluczyć je z naszego postępowania.

Wszczepianie strachu przed nowym

Zostaw, nie ruszaj, nie dotykaj. Nie próbuj, bo nie wiesz jak. Nie zadawaj tylu pytań, nie interesuj się. Uważaj, ostrożnie, o Boże, lepiej siedź spokojnie.

Znacie to skądś? Mam nadzieję, że nie! Często to my – dorośli wszczepiamy dzieciakom strach przed nowościami, tymi co nieznane. Robimy to z troski, bo nie chcemy by stała się im krzywda. Często jednak trudno nam uwierzyć, że nasze dziecko da sobie świetnie radę, z góry zakładamy jego porażkę i niepowodzenie, uczymy chodzenia starymi, bezpiecznymi ścieżkami zamiast eksplorowania dotąd nieznanych.

Przerodzicowanie

Przerodzicowanie to zbyt wielka opieka i chowanie dziecka pod kloszem. Jeśli biegniesz obok swojego malucha jadącego na rowerku, by w razie upadku złapać go w ostatnim momencie, to przerodzicowałeś. Gdy ścierasz nieistniejący nawet brud z jego rączek, by czasami nie „złapał” jakiejś bakterii albo wirusa, to przerodzicowałeś. Gdy wolisz, by na placu zabaw twój maluch siedział obok ciebie na ławce niż bawił się z innymi, hustał, wdrapywał i skakał, to coś jest bardzo nie w porządku.

Nieustanne chwalenie za drobnostki

O ile powiedzenie dwulatkowi, że świetnie poradził sobie z założeniem butów jest ok, o tyle w stosunku do nastolatka będzie to grubą przesadą. Paradoksalnie, nieustanne chwalenie za małe rzeczy, błahostki, wcale nie motywuje do zwiększonych wysiłków! Lepiej skupić się na rzeczywistych osiągnięciach dzieci niż wymyślać pochwały, w których dziecko wyczuje fałsz i pobłażliwe traktowanie – bo wyczuje! Poza tym ciągłe pochwały nieco onieśmielają i mogą spowodować, że w obawie przed porażką i błędem dziecko nie podejmie się trudniejszych zadań i wyzwań. Czy chwalić zatem w ogóle? Oczywiście, że tak, tyle że zamiast chwalenia lepsze będzie wyrażenie uznania i opisanie pozytywnego zachowania! Doceńmy starania, włożoną pracę, wysiłek.  I bez przesady – nie każdy rysunek jest najpiękniejszy w świecie, bez etykiet – typu mądry, piękny, wspaniały, super, z dużą dozą rozsądku.

(Zdania, które demotywują- ZOBACZ TUTAJ! )

rys. Karolina Czerwińska - Ilustratiks

rys. Karolina Czerwińska – Ilustratiks

Umniejszanie znaczenia przyjaźni

Skupiamy się na ocenach, konkretnych umiejętnościach, wynikach w nauce i zupełnie nie doceniamy roli przyjaźni i umiejętności społecznych. A przecież, silna sieć kontaktów społecznych, bliskie osoby, przyjaciele to jedna z najważniejszych rzeczy w życiu i coś, na czym możemy polegać w sytuacji trudnej i stresującej. Zamiast kolejnych zajęć dodatkowych lepiej postawić na wspólną zabawę z rówieśnikami i nabywanie kompetencji społecznych i komunikacyjnych!

Wyręczanie

Pokaż, jak należy coś zrobić i naucz, ale nie wyręczaj – jedyne, co wtedy kształtujesz, to wyuczona bezradność. Wiadomo, że to z troski, że chcesz jak najlepiej, że dla dobra dziecka, ale to błędne myślenie – jeśli chcesz jego dobra to pozwól mu na samodzielność.

Nadmierna surowość i dyscyplina

Granice, zasady i reguły są potrzebne, ale bez przesady! Nadmierna dyscyplina i zbyt surowe podejście prowadzi do problemów emocjonalnych i braku samokontroli u dzieci – nie umieją poruszać się w świecie bez kogoś, kto pokaże im konkretnie, co można, kto będzie trzymał nad nimi przysłowiowy bat. Lepiej dać dzieciakom nieco luzu i swobody i nauczyć je, jak mądrze z nich korzystać.

Unikanie przed poznaniem negatywnych emocji

Chęć zapewnienia dzieciakom wszystkiego, co najlepsze pozbawia ich możliwości poznania samych siebie, swoich uczuć, potrzeb i emocji, bo dorośli, w dobrej wierze i z troski, zbyt często rozwiązują za nie wszystkie napotkane problemy albo do ich zaistnienia wręcz nie dopuszczają. Rodzice gotowi są zrobić wszystko, by dziecko się nie zmęczyło, nie rozgniewało, nie smuciło i nie straciło dobrego humoru. A przecież dziecko to mały człowiek, który ma w sobie zarówno te dobre, jak i mniej przyjemne uczucia i odczucia. Nie ma nic złego w byciu smutnym, zdenerwowanym, zmartwionym, zmęczonym, a nawet głodnym! (więcej TUTAJ)

Niezgodność przekazu z zachowaniem

Czyli sytuacja, w której mówimy jedno, a robimy coś zupełnie innego. Zwracamy uwagę na to, by dzieci były dla innych miłe, a sami obgadujemy znajomych i robimy w sklepie aferę z byle powodu. Każemy dzieciakom jeść warzywa, a sami patrzymy krzywo na marchewkę i wybieramy fast fooda. Narzekamy na lenistwo najmłodszych, a po pracy zalegamy na kanapie przed telewizorem. Możemy sobie gadać do upadłego i wygłaszać monologi nawet codziennie – dzieci i tak zrobią tak, jak my robimy, nie jak im powiemy.

,

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>


  • Facebook
0 Flares Twitter 0 Facebook 0 0 Flares ×